Podczas niekończącej się zimowej podróży pociągiem przesuwają się przed nami Rosjanie. Zatracamy się w ich wypowiedziach, gestach, twarzach, oczach. Anegdoty zmieniają się w wyznania. Wspomnienia wdzierają się do przedziału i zajmują puste miejsca w teraźniejszości. Pociąg jedzie dalej przez śnieg, chłód i szarą mgłę… Nieskończony film istniejący gdzieś pomiędzy ulotnością a wiecznością.