„Kiedy miałem rok, już chodziłem. Kiedy miałem dwa lata, jadłem ziemię. Kiedy miałem trzy lata, mój ojciec był w więzieniu. Kiedy miałem cztery lata, żebrałem z siostrą. Kiedy miałem siedem lat, przyjechałem do Francji”. To słowa Spartacusa, romskiego dziecka, które w wieku 13 lat ma już za sobą doświadczenia, jakich starczyłoby na kilka żyć. On i jego 10-letnia siostra Cassandre próbują utrzymać się z alkoholikiem i melodramatycznym ojcem, a ich matka błaga ich, by uwolnili ją od tyranii męża. Dzięki pomocy wyjątkowej pracowniczki socjalnej udaje im się uwolnić od okropnych rodziców i doświadczyć dzieciństwa takiego, jakiego wcześniej nie mogli zaznać.