Jest deszczowy dzień w odległych latach 60. XX wieku. Samotna taksówka stoi przed budką telefoniczną na dworcu autobusowym w mieście Frunze, czekając na pasażerów. Taksówka odjeżdża dopiero, gdy jest pełna, albo gdy ktoś zapłaci za cały samochód. Każdy, kto podchodzi do taksówki, próbuje zadzwonić do bliskiej osoby, dzięki czemu poznajemy różne historie. Jedna z pasażerek, Zoja, ucieka do domu rodziców, uciekając przed mężem, który zdradza ją z jej przyjaciółką. Dwoje pasażerów podróżujących tranzytem dyskutuje o koledze z klasy, Muhtarze, i jego żonie Mahabat – czy ich rozpozna, przyjmie i ugości u siebie późną nocą. Rozmowa przeradza się w prawdziwy dramat. Taksówkarz również dzwoni do domu, by pożegnać się z żoną i zapytać, co przywieźć nowo narodzonemu synowi z dalekiego Oszu. W ciągu nocy poznajemy tragedie i radości pasażerów oraz użytkowników budki telefonicznej.