Gdy Spud Milton nadal niezgrabnie przedziera się przez okres dojrzewania, poznaje jedną z najważniejszych życiowych lekcji: w kontaktach z kobietami i kretynami nic nigdy nie jest takie, jak się wydaje. „W większości spraw jestem już praktycznie mężczyzną” — pisze pewny siebie Spud w dniu swoich szesnastych urodzin. Jest rok 1992, a w RPA czuć nadchodzące radykalne zmiany. Kraj może i zmierza wyboistą drogą ku niepewnej przyszłości, ale Spud Milton liczy na spokojny rok, gdy wraca do szkoły z internatem jako uczeń ostatniej klasy. Zamiast tego odkrywa, że jego mściwy arcywróg wrócił, by mu dokuczać, a w jego pokoju zamieszkał gadatliwy Malawijczyk — wraz ze stałymi lokatorami i odmieńcami, których nazywa przyjaciółmi. Świat Spuda nigdy nie wydawał się mniej pewny; chłopak próbuje opanować Szekspira, nieustannie zmaga się z Bogiem i potęgą negatywnego myślenia, a po szokującym odkryciu dotyczącym jego babci Wombat nabiera niechęci do smażonej ryby.