To koniec pewnej epoki. Marco, Bissoon i ich przyjaciele całe życie pracowali w cukrowni, która ma zostać zamknięta. Uprawa trzciny cukrowej przestała przynosić zyski, dlatego wkrótce zastąpią ją luksusowe wille, pola golfowe i place zabaw dla bogatych turystów, a ten teren stanie się niedostępny dla klasy robotniczej. Gdy ich świat zdaje się walić, niektórzy próbują odnaleźć się w nowym, obcym otoczeniu, inni zaś postanawiają wyjechać z kraju. Dla Bissoona zamknięcie cukrowni oznacza frustrację, pustkę i neokolonialną niemoc. Tymczasem Marco zaczyna interesować się Devi, żoną autorytarnego mężczyzny nadzorującego rozbiórkę cukrowni. Kontynuując starania, by Mauritius zaistniał na mapie kina, David Constantin opowiada historię przejścia od tradycji do nowoczesności. Pokazuje przy tym, co kryje się za pocztówkową fasadą raju, przedstawiając świat mniej idealny, niż mogłoby się wydawać.