„Lata dziewięćdziesiąte zaczęły się dość kiepsko” — tymi słowami Vincent Dieutre wprowadza nas w mroki swojego osobistego uniwersum z tamtych lat, przemierzając Utrecht, Neapol i Rzym. W tych trzech miastach i dwóch romansach homoseksualny mężczyzna szuka nocą utraconego piękna. Na pograniczu dziennika i barokowej sztuki film odtwarza fragmenty fatalnej podróży na tle Caravaggia. Malarstwo, zmysłowość, zatracenie się w miejskim pejzażu: Leçons de ténèbres składają się na mroczny fresk, rozżarzoną do białości kolaż tandetnej próżności.