Annę wszędzie, dokąd się udaje, śledzi upiorny blady napastnik z nożem. Nie wydaje się szczególnie przestraszona. Chłodno przemierza swój dzień, ignorując go i zajmując się swoimi sprawami. Jej prześladowca wygląda groźnie, ale jego zachowanie sugeruje, że jest jedynie zagubionym wyrzutkiem społecznym, uwięzionym w obsesyjnej, powtarzalnej rutynie skupionej wokół Anny. Staje się jasne, że granica między napastnikiem a ofiarą zaczęła się zacierać, a role w tej relacji są teraz niejasne. Anna zaczęła polegać na obecności swojego prześladowcy. Pozwala mu nawet nosić swoje zakupy. Czy albinos ją prześladuje, czy też jej pilnuje? Anna uzyskuje nakaz zakazujący prześladowcy zbliżania się do niej, ale wciąż się o niego martwi, skulonego przed jej domem w zimną, wietrzną noc. Żadne z nich nie wydaje się zdolne zakłócić ani zakończyć tej dziwnie pocieszającej, upiornej, współzależnej relacji.