Harun Farocki: Serious Games I–IV (2009–10) bada wykorzystanie rzeczywistości wirtualnej i technologii gier w rekrutacji, szkoleniu oraz terapii żołnierzy amerykańskiego wojska po misjach, ukazując fundamentalne powiązania między technologią a przemocą w czasie wojny. Młodzi rekruci uczestniczą w symulowanym szkoleniu bojowym, które niewiele różni się od gier wideo tworzonych dla rozrywki. Film zawiera nagrania z warsztatów pokazujących wykorzystanie komputerowych rekonstrukcji w opiece psychologicznej nad weteranami cierpiącymi na zespół stresu pourazowego. Jako wielkoformatowa instalacja Serious Games krytycznie przygląda się roli kultury audiowizualnej w spektaklu wojny.