W tej tragicznej historii, która ma niewykorzystany potencjał, by poruszyć emocje, pogrążona w żałobie po dwóch synach poległych podczas I wojny światowej kobieta jest jedyną osobą w swojej wiosce zdecydowaną wesprzeć finansowo pomnik wojenny. Biedni mieszkańcy wioski mają za mało pieniędzy, a bogatsi są skąpi. Przeznaczyła na ten cel całe 15 lat oszczędności — jednak dobry ksiądz, u którego pracuje jako pokojówka, nie popiera jej działania, ponieważ obawia się, że pomnik nie przypomni mieszkańcom o dawnych okropnościach i cierpieniu, lecz zamaskuje ludzkie koszty wojny retoryką. Gdy zwolennicy pomnika zaczynają podtrzymywać tę inicjatywę, retrospekcje pokazują, jak najmłodszy syn kobiety zastrzelił swojego kapitana, zdezerterował z armii i zmarł na gorączkę pod opieką matki. Ksiądz pomagał jej, jak tylko mógł, jednak czuje się zobowiązany poinformować władze, że jej syn był dezerterem.