„Aby posiąść wiedzę, mężczyzna i kobieta musieli być gotowi wyrzec się niewinności” — mówi Boris Lehman. Lekcja życia to poetycka i filozoficzna refleksja nad motywem utraconego raju. Około pięćdziesięciu osób obrazuje konwulsje planety i wahania świata. Próbując się porozumieć, nawiązać więź z niewidzialnym, wykrzykują, śpiewają, przekazują wiadomości — każda na swój sposób, w swoim stanie samotności. Są niczym liczne echa przypominające fale na wodzie lub gwiazdy na niebie. „Za tymi obrazami i dźwiękami, stłumionymi przez dzisiejsze społeczeństwo, Lehman poszukuje odgłosów, krzyków, pieśni i wiadomości, które schodzą na manowce. Mówi, że jeśli spojrzymy na niewidzialne, być może usłyszymy słowa. Zaprasza nas, byśmy wyjrzeli poza pozory życia społecznego i zaczęli drżeć w harmonii z otaczającą nas polifonią życia.”