Zainspirowany pismami Simone De Beauvoir film Stephanie Beroes Recital przedstawia stan „kobiety zakochanej” — sytuację naznaczoną nie tyle uniesieniem, ile ryzykiem i bólem. Recital to film o ściśle uporządkowanej strukturze. W każdej części kobieta znajduje się w jakimś miejscu publicznym i czyta list lub inny tekst. Jasne jest, że kobiety nie są autorkami czytanych tekstów. Pierwszy tekst to list wyrażający ból nieodwzajemnionej miłości, otchłań niespełnionej namiętności, odczytany jednak monotonnym głosem, bez emocjonalnych wzlotów. Wzorzec odczytywania listów miłosnych powraca w przypadku kilku kolejnych czytających: jedna z kobiet wybucha śmiechem, gdy dochodzi do fragmentu: „Och, tak, kocham cię, kocham cię”. Temat ten wyraźnie nie jest prawdziwą komedią, zwłaszcza że recytowane listy to te, które Beroes niegdyś pisała z pełną powagą. Celem Beroes jest jednak swoista zdystansowana dekonstrukcja tego doświadczenia, próba spojrzenia na nie z perspektywy wiedzy i czasu.