Valley Fever porusza pewne kwestie obecne we wcześniejszym filmie Beroes Recital. Ponownie interesuje ją umiejscowienie indywidualnej percepcji, lecz mniej zajmują ją emocje niż granice ludzkiej świadomości. Podobnie jak Recital, film jest również silnie ustrukturyzowany i koncentruje się wokół lektury różnych tekstów. Pojawia się w nim dwoje „bohaterów” — kobieta i mężczyzna — którzy, według Beroes, prowadzą „rozłączną rozmowę o wpływie choroby na percepcję. Podczas gdy mężczyzna czyta traktat naukowy o zespole gorączki, kobieta wybiera słowa Merleau-Ponty’ego, wyjaśniając swoje doświadczenie w kategoriach fenomenologicznych. Pokazują sobie nawzajem nagrania filmowe, próbując zwizualizować/wymienić się swoimi percepcjami. Ostatecznie jednak film potwierdza ich niezdolność do „spojrzenia na coś z tej samej perspektywy””. Wybierając kino jako medium „wymiany” w obrębie filmu, Beroes wskazuje również na dylemat artysty i problematykę przekazywania własnej jednostkowej wizji szerszemu światu.