W sercu Bliskiego Wschodu wyrasta metropolia. W Dubaju, mieście, w którym wszystko wydaje się możliwe, jeden po drugim wznoszą się drapacze chmur. Aby zrealizować plany deweloperów, sprowadza się robotników z Indii, Pakistanu i Nepalu, którzy zarabiają zaledwie grosze. Podobnie jak nianie i sprzątaczki zatrudniane przez zamożnych ekspatów. Osiemdziesiąt procent mieszkańców Dubaju pochodzi z innych części świata, więc kto uważa to miasto za swój dom? Rdzenni mieszkańcy obserwowali, jak zmienia się miasto, i dziś zmagają się z religijnymi i społecznymi tabu, które zupełnie nie dotyczą przeciętnego ekspata. Podczas zajęć z fotografii studenci różnego pochodzenia pokazują, jak doświadczają miasta. Okazuje się, że rdzenni mieszkańcy, ekspaci i robotnicy żyją przeważnie osobno, w społeczeństwie klasowym, w którym robotnik haruje do upadłego, a bogata gospodyni domowa uważa, że wszyscy w mieście są szczęśliwi.