Wiele osób po raz pierwszy dowiedziało się o libańskim obozie dla uchodźców Szatila po szokującej i przerażającej masakrze w Sabra i Szatili, do której doszło tam w 1982 roku. Położony w bejruckim „pasie nędzy” obóz jest domem dla 15 000 Palestyńczyków i Libańczyków, których łączy doświadczenie wysiedlenia, bezrobocia i biedy. Pięćdziesiąt lat po wygnaniu ich dziadków z Palestyny dzieci z Szatili próbują pogodzić się z rzeczywistością uchodźstwa w obozie, który przetrwał masakrę, oblężenie i głód. Reżyserka Mai Masri skupia się na dwojgu palestyńskich dzieci z obozu: jedenastoletniej Farah i dwunastoletnim Issie. Kiedy dzieci otrzymują kamery wideo, historia obozu rozwija się poprzez ich osobiste narracje, w których wyrażają uczucia i nadzieje swojego pokolenia.