Fati Farari, czarnoskóry mężczyzna z Afryki, kończy studia gry na fortepianie klasycznym w Akademii Muzycznej w Pradze. Jest dzień przed jego pierwszym solowym koncertem, na którym ma zagrać Bacha. Spacerując po mieście, myśli nie tyle o koncercie, ile o sobie — zarówno jako samotnym cudzoziemcu, jak i istocie ludzkiej w kosmosie. Tu i ówdzie spotyka się z rasistowskimi komentarzami, ale przede wszystkim odczuwa ciężar społecznego wykluczenia z powodu swojej odmienności, zwłaszcza w relacjach z kobietami. Rankiem w dniu koncertu ambasada informuje go, że cała jego rodzina zginęła. Czuje się zupełnie załamany, choć myśli, że każdy nosi w sobie jakiś ból. Jego nauczyciel gry na fortepianie, profesor Akademii, odnajduje go i mówi mu, że słyszał, co się stało. Profesor radzi mu, by tego wieczoru wyraził swoje uczucia, posługując się swoim Bachem.