Pierwszy pełnometrażowy film litewskiego reżysera Valdasa Navasaitisa to dramat rozgrywający się w beznadziejnych latach 70., kiedy ludzi pozbawiano korzeni i zmuszano do bezczynnego patrzenia, jak życie wymyka im się z rąk. W zrujnowanym domu, który niegdyś należał do mieszczańskiej rodziny, schronienia szuka kilka rodzin. Senis, 65-letni alkoholik, mieszka na parterze z żoną i ich 16-letnią córką. Senis przeżył zarówno nazistowskie represje, jak i komunistyczne obozy. Tłumi ból wspomnień w pobliskim pubie i podczas rozmów z przygnębionym młodym robotnikiem, Lorencą. Później do mieszkańców dołączają młoda para i samotny ekscentryk, któremu do szczęścia wystarcza towarzystwo kota. Dzieci zabijają czas bezsensownymi zabawami albo podglądaniem dorosłych. Kiedy Lorenca wiesza się w ruinach pobliskiej fabryki, życie mieszkańców ulega wstrząsowi. Podczas stypy znajdują chwilę wspólnej nadziei.