Zawsze był zajęty tworzeniem doskonałego obrazu — mówi o swoim ojcu jeden z synów Jaapa Hilleniusa. Artysta, który zginął w wypadku samochodowym w 1999 roku, konsekwentnie budował, niechętny konwencjom i modom, autonomiczne dzieło, niestrudzenie poszukując ostatecznego piękna. Także w życiu codziennym; artysta miał niezliczone partnerki, choć w pewnym sensie pozostał wierny zarówno żonie, jak i swojej jedynej muzie. Nie miał czasu, by być prawdziwym ojcem. „Z ojcem w pociągu, jedzącym batonika Nuts” to najlepsze wspomnienie z dzieciństwa, jakie mają o nim jego synowie. Kees Hin próbuje zbliżyć się do tego złożonego człowieka, który przypisywał sobie głęboko melancholijną duszę, podobnie jak pisarz Marcel Proust, którego tak bardzo podziwiał. W trzech filmach, wyświetlanych jednocześnie obok siebie i na przemian wysuwających się na pierwszy plan, dzięki wywiadom — między innymi z jego żoną, muzą i synami — oraz materiałom archiwalnym poznajemy bliżej jego codzienne życie (emocjonalne), twórczość i poglądy.