Filmowanie bez patrzenia przez wizjer; naśladowanie dotykowego, podświadomego widzenia. Taki był zamysł filmu „A traves de las ruinas”, nakręconego podczas wojny o Falklandy (kwiecień–maj 1982). Kamera jest niepewnym spojrzeniem, które porusza się w ciemności lub zostaje oślepione migotaniem. Na początku zanurza się w morzu, później przedstawia bombardowania z powietrza za pomocą miejskich świateł. Pojawiają się sylwetki ludzkich postaci, które nigdy nie zdołają nawiązać ze sobą kontaktu. Słabo oświetlone miejsca, sfotografowane na „progu lub przy granicy ekspozycji”; zimowa, uogólniona gra przestrzeni, odległości i dynamiki. Nieustanna teraźniejszość złożona z przeczuć i niewyraźnych wspomnień.