„Pourvoir” Patrice’a Enarda to film złożony głównie z obrazów kobiet wśród natury. Jego styl jest surowy i powtarzalny, a kadry — kanciaste, co zarazem ukrywa i odsłania. W jego twórczości jest jednak wizualna poezja — gdy dym się rozwiewa, wyłania się seksualne wyzwolenie, a subtelne akcenty inscenizacyjne i montażowe splatają się z dyskursami marksistowskimi i freudowskimi.