Oaza zagubiona na saharyjskiej pustyni, ponad 700 km od Algieru. Społeczność wciąż żyjąca według rytuałów sprzed wieków. Jedynym połączeniem z miastem jest autobus kursujący raz dziennie. Moussa, niepełnosprawny od urodzenia, mieszka tam ze swoją siostrą Zineb. Razem próbują odbudować rodzinę, którą zniszczyła wojna. Rodzina to marzenie o idyllicznych czasach dzieciństwa, kiedy rodzice brali na siebie wszystkie obowiązki. Moussa jest całkowicie samodzielny, choć nie ma rąk, a mimo to lubi, gdy opiekuje się nim siostra. Zineb z kolei nie ma odwagi zmierzyć się z nowym światem, który oznaczałoby małżeństwo. Życie upływa, wyznaczane przez te same gesty. Zineb jeździ autobusem do pracy w fabryce pakującej daktyle. Moussa odwiedza nauczyciela, rysuje albo marzy o Mériem, kobiecie, którą kocha. W piasku potajemnie rośnie róża, którą Moussa codziennie podlewa.