Związek między tymi trzema krótkimi filmami z początku sygnalizują ich dźwięk i muzyka: we wszystkich trzech Lee Anne Schmitt rezygnuje z dźwięku bezpośredniego i dialogów, pozwalając, by muzyka Jeffa Parkera towarzyszyła obrazom. W pierwszej miniaturze Schmitt filmuje groby z czasów wojen z Indianami, będące milczącymi świadkami przeszłości, która odcisnęła ślad na zbiorowej świadomości Amerykanów. Następnie oglądamy czarno-białe sceny uliczne z Hollywood, po których następują niemal swojskie obrazy – ławka w ogrodzie, bukiet kwiatów. W ten sposób historia, to, co publiczne, i to, co prywatne, tworzą nową, abstrakcyjną, a zarazem namacalną jedność.