W 1989 roku turniej koszykówki mężczyzn NCAA znalazł się na rozdrożu. Uczelnie z większych konferencji, takich jak SEC i Big East, nie widziały powodu, by nadal dopuszczać do turnieju zespoły ze średnich konferencji. Zawsze przegrywały, więc po co? Gdy rozstawieni z numerem 1 Georgetown Hoyas, z Alonzo Mourningiem w składzie, przystąpili do turnieju, mierzyli w Final Four i mistrzostwo kraju. Starcie z takimi rywalami jak mistrz Ivy League, rozstawiony z numerem 16 Princeton, było dla nich raczej sprawą drugorzędną. Dlatego gdy obie drużyny zmierzyły się 17 marca 1989 roku w Providence w stanie Rhode Island, nikt, nawet Princeton, nie spodziewał się wyrównanego meczu. Wszyscy się mylili. Drużyna Pete’a Carrila nie tylko rozegrała jeden z najlepszych meczów w historii koszykówki akademickiej, ale też dała NCAA i całemu światu do zrozumienia, że zespoły ze średnich konferencji potrafią grać i zostaną na dłużej. Bez tego meczu turniej nie byłby tym, czym jest dzisiaj — przedsięwzięciem wartym miliardy dolarów, które co roku na dwa tygodnie zatrzymuje Amerykę.