Na końcu drogi znajduje się trakt, ostatni z wszystkich, zalany błotem syberyjskiej jesieni, a u jego kresu rozciąga się rozległy, ciemny las, który skrywa tych, dla których stał się ostatnim schronieniem — w przysiółkach, które z każdym dniem coraz bardziej podupadają, wyniszczane przez nędzę i alkohol. Musimy dotrzeć tak daleko, jak tylko się da, i być gotowi wpaść do rowu, by zobaczyć, co czyni nas ludźmi.