Niemal 20 lat po zakończeniu wojny w Bośni w latach 1992–1995 wciąż są ludzie, którzy mieszkają w ośrodkach dla uchodźców, zazwyczaj położonych na obrzeżach miast i wsi. W takich ośrodkach to, co miało być tymczasowe, stało się bezterminowe. Zbieranie ziół leczniczych lub odpadów z pobliskich kopalń węgla oraz wychowywanie dzieci urodzonych jako uchodźcy we własnym kraju to tylko niektóre aspekty monotonnej codzienności mieszkańców Ježevci.