Z natury optymistyczny i skory do psot Jérôme Aubin z łatwością i dobrym humorem przebrnął przez okres dorastania, przypadający na około 1945 rok. Mijały lata. Ożenił się z piękną Françoise, sąsiadką, którą znał od ósmego roku życia, i wkrótce został nauczycielem w szkole średniej. Nieco niepokoiła go myśl, że po raz pierwszy będzie musiał zmierzyć się z uczniami, o których mówiono, że są wyjątkowo niesforni. Jak poradzi sobie z tym nowym wyzwaniem? Lepiej, niż można by sądzić — dzięki ujmującemu optymizmowi: śmiało postępując wbrew konwencjonalnym metodom, zaskakuje młodych słuchaczy, udaremnia plany rozplotkowanych urwisów i obraca na swoją korzyść ich najbardziej prowokacyjne zachowania. Wszystko to budzi zdumienie i niepokój władz szkoły. Jérôme Aubin nie da sobie jednak w kaszę dmuchać, a nawet budzący postrach główny nadzorca musi ustąpić wobec jego najśmielszych inicjatyw...