W Wind Water Ruiz inscenizuje trójstronny dialog między trzema wielkimi kulturami: Hiszpanią, Chinami i Arabią. Wyobraża sobie, co mogłoby się wydarzyć, gdyby sześć poetyckich procedur Shih-T’ao służących osiągnięciu pierwotnego oddechu, czyli kosmicznego tchnienia w malarstwie, zastosować do jednego z najważniejszych dzieł sztuki europejskiej, Las Meninas Velazqueza. Ruiz chce, by te trzy kultury wchodziły ze sobą w interakcje i wzajemnie się sprawdzały niczym papier, kamień i nożyce w dziecięcej grze. Rezultatem jest nierozstrzygalny spór, différend. Między tymi kulturowymi sposobami postrzegania świata nie jest możliwe pojednanie ani kompromis.