Zamówiony pierwotnie przez miasto Algier film Mohameda Zineta Tahia ya Didou łączy dokument z fikcją, tworząc poetycki, kąśliwy i pełen zachwytu portret rodzinnego miasta reżysera. Kamera swobodnie przemierza port, targ, ulice i kawiarnie, utrwalając zwykłych ludzi, z których niektórzy pojawiają się na tyle często, że zdają się protagonistami. Pozornie główny wątek opowiada o niespiesznym zwiedzaniu miasta przez francuskie małżeństwo; mężczyzna służył wcześniej w wojsku podczas wojny algierskiej. Podczas spacerów jego uwagi zdradzają rasistowskie uprzedzenia kolonialne, a żona powtarza bezmyślne frazesy. Ich niespieszna wędrówka zostaje przerwana, gdy mężczyzna spotyka niewidomego i uświadamia sobie, że torturował go podczas służby wojskowej. Film urozmaicają wyraziste sekwencje, w których poeta o imieniu Momo recytuje wiersze będące elegią dla Algieru.