W Algierii Youcef ucieka ze szpitala psychiatrycznego położonego na skraju pustyni. Był bojownikiem i nawet po latach wciąż uważa się za więźnia francuskiej armii. Dołącza do grupy oporu, za którą bierze to, co widzi. Odnajduje szczątki swoich towarzyszy, grzebie je i obiecuje sobie, że odwiedzi ich rodziny, jedną po drugiej, by uczcić ich pamięć. Schodzi do podziemia i urządza krótkie wypady do wiosek. To, co tam widzi, robi na nim wstrząsające wrażenie. Młodzi ludzie stojący w kolejkach po chleb, byli przywódcy FLN mieszkający w willach kolonistów oraz robotnicy rolni źle traktowani przez swoich algierskich nadzorców. Kobiety, choć odegrały decydującą rolę w wyzwoleniu kraju, są teraz zamykane w domach lub zmuszane do zakrywania twarzy w miejscach publicznych. Kiedy władze go odnajdują, Youcef nie może uwierzyć, że minęło trzydzieści lat. Trzeba się pozbyć tego utrapienia...