Dr Jose Rizal przebywał na wygnaniu w Dapitan w latach 1892–1896. Były to jego ostatnie cztery lata. Dapitan służyło mu za celę więzienną. Zawsze porównywał je do „pięknej klatki”, w której jest uwięziony. Było to najdłuższe uwięzienie, jakiego kiedykolwiek doświadczył Rizal. W tamtym czasie tak bardzo się zagubił, ale mimo to nie stracił rozumu. Nawet tam nadal studiował i dokonywał odkryć. Kontynuował rozmowy z przyjaciółmi, naukowcami i lekarzami przebywającymi poza granicami kraju.