Wykorzystując minimalne środki, Materialfilme jest zarazem jednym z absolutnie maksymalnych doświadczeń, jakie kino może zaoferować. To arcydzieło ukazujące film jako materiał toksyczny, materiał przemysłowy — materiał, który koroduje, zużywa się, pęka, a przede wszystkim taki, którym można celowo manipulować. Niezwykle aktywny jako filmowiec, kolekcjoner filmów i katalizator od lat 60., Wilhelm Hein jest jednym z prawdziwych indywidualistów kina; wciąż całkowicie oddanym ruchomemu obrazowi jako środkowi prowokacji, subwersji i dokumentacji najbardziej intymnego rodzaju.