W mrocznym, nieokreślonym miejscu, przywodzącym na myśl psychiczny „Fortecę Samotności” samego Supermana, wyobcowany Człowiek ze Stali recytuje fragmenty utworów Plath, w których pojawia się motyw klosza. Superman kieruje te słowa do Kandoru — miasta pod kloszem, które uosabia jego własną traumatyczną przeszłość, gdyż jest jedynym ocalałym mieszkańcem planety, która została zniszczona. Kandor trwa teraz, zamrożony w czasie, jako nieustanne przypomnienie o tym, że nie potrafi uciec od przeszłości, i o jego wyobcowaniu wobec współczesnego świata. Dla nas Kandor jest obrazem czasu, który nigdy nie nastał — utopijnym miastem przyszłości, które nigdy nie powstało.