W 1944 roku kpt. Josiah J. Newman jest lekarzem kierującym oddziałem 7, oddziałem neuropsychiatrycznym w szpitalu Korpusu Powietrznego Armii w Arizonie. Szpitalowi brakuje zasobów, więc Newman zdobywa to, czego potrzebuje, z pomocą pomysłowego personelu, a zwłaszcza kpr. Jake’a Leibowitza. Wojsko dopiero zaczyna uznawać zaburzenia psychiczne za prawdziwe schorzenia, a Newman ma zwykle sześć tygodni, by wyleczyć pacjentów albo odesłać ich do innej placówki. Na oddziale przebywa wielu pacjentów, a wśród najnowszych są pułkownik Norville Bliss, który wyparł swoją przeszłość; kpt. Paul Winston, niemal katatoniczny po 13 miesiącach spędzonych w kryjówce w piwnicy za liniami wroga; oraz 20-letni kpr. Jim Tompkins, ciężko straumatyzowany po zestrzeleniu jego samolotu. Inni pacjenci przychodzą i odchodzą, w tym włoscy jeńcy wojenni, ale Newman i jego zespół wiedzą, że ich sukces oznacza powrót żołnierzy do swoich jednostek.