Czy to. Mój. Syn? Jak często Tobias Wilke zadaje to pytanie, odpowiedź jest zawsze tylko jedna: Tak! Tobias nie może uwierzyć własnym oczom, gdy przyjeżdża na lotnisko odebrać swojego 17-letniego syna Finna — i dowiaduje się, że Finn każe się teraz nazywać Helen i nosi dziewczęce ubrania. Finn/Helen wyjawia, że zawsze była dziewczyną, a rok spędzony za granicą w San Francisco wykorzystała, by przejść test „codziennego życia”. Zgodnie z prawem muszą go zdać wszyscy, którzy przygotowują się do operacji korekty płci, którą przejdą po osiągnięciu pełnoletności. Reakcje przyjaciół, znajomych i kolegów ze szkoły Helen obejmują całe spektrum — od szyderstw po solidarność. Szczególnie ojcu Helen, znanemu szefowi kuchni, trudno zaakceptować sytuację, której nie potrafi zrozumieć. Helen jednak niemal zawsze znajduje właściwe słowa — i poczucie humoru — by równoważyć ignorancję i drwiny otoczenia. To początek długiej i krętej drogi ku tożsamości płciowej, która, jak Helen jest przekonana, jest jej własna.