Filiżanka kawy, papieros. Moneta, kolejna filiżanka kawy. Pacjenci krążą po korytarzach. Chodzą samotnie. Czekają. Kolejny papieros, tlący się żar. Terapie odwołujące się do zmysłów. Rutyna, która przywraca ich rzeczywistości. Tak toczy się życie w przestrzeni szpitala psychiatrycznego. Jasność umysłu i szaleństwo współistnieją. Ze świata zewnętrznego przybywa aktor poszukujący swojej postaci do spektaklu teatralnego, zanurzając się w wewnętrznym świecie schizofrenii. Pacjenci współtworzą postać. Pośród oparów aktor odnajduje wiersz Ângelo de Lima, człowieka wyobcowanego. Rodzi się postać teatralna. Kino ją dokumentuje.