Ten film o wyraźnym charakterze etnograficznym, nakręcony bez wcześniej ustalonego planu i według scenariusza zacierającego granice między dokumentem a fikcją, opowiada historię pięciorga Niemców, którzy przybywają na odległą wyspę Parapara na południowym Pacyfiku, należącą do Vanuatu. Ich celem jest przygotowanie publikacji o życiu mieszkańców tej odległej wyspy. Zadania zostały przydzielone osobiście: jedna osoba miała badać język, inna faunę, kolejna tradycje, instytucje i systemy rodzinne, następna rośliny, a ostatnia pieśni i opowieści. Jednak ślepa wiara w zachodni naukowy obiektywizm zderza się wprost z wartościami i zwyczajami tubylców. Dlatego od samego początku wódz plemienia nie przestaje zadawać pytań i wyrażać zdziwienia z powodu przybycia obcokrajowców, „którzy nie przyjechali, by okraść go z jego ziemi”.