Na powierzchni lasu przesuwają się światło, barwa i cień; rytmicznie, kalejdoskopowo. Materia i to, co niematerialne, nieustannie ze sobą współdziałają. Ekran staje się animowanym obrazem. Zazwyczaj światło opisuje motyw. Tutaj las jest niemal – niemal – niewidoczny, gdy światło wyznaczające świat staje się autonomiczne, widzialne; samo staje się tematem. Pojawiają się bardzo osobliwe efekty: światło i cień rosną, słabną; kora mieni się; gałęzie drżą albo nad nimi przepływają chmury; drzewa trzęsą się z zimna lub kołyszą w groźnym geście; światło słoneczne migocze, zapala się i gaśnie jak żarówka. Portret ożywa. Te filmy nie są rejestrem przestrzeni i przedmiotów, lecz kinem czasu, ruchu i światła; migotaniem rzęs zahipnotyzowanych oczu w chwili kliknięcia migawki.