Dzieci jako prawdziwe jednostki ludzkie, z trudnościami, jakie się z tym wiążą. Anna i Peiter mają 11 lat. Rodzice Peitera są rozwiedzeni. Tylko przez jeden tydzień w roku mieszka on z ojcem na tej samej wyspie co Anna. Dzieci przyjaźnią się od lat. Jednak w tym roku (może z powodu wkraczania w okres dojrzewania?) trudno im nawiązać prawdziwy kontakt. Dzień po dniu im się to nie udaje. Pewnego dnia, przed kawiarnią, Peiter przechwala się, że potrafi wszystko. Anna każe mu przynieść rzecz, o której myśli. Wchodzi do środka, prosi jednego z gości, by wstał, i przynosi jego krzesło Annie. Rzeczywiście o to chodziło, a krzesło pojawi się jeszcze w innych scenach. Innym razem Peiter przechwala się, że nie boi się spędzić kilku godzin zamknięty w opuszczonej wieży. Anna zamyka zamek od zewnątrz. Jednak rodzice nie pozwalają jej ponownie wyjść, a Peiter zostaje sam w wieży przez całą noc. W końcu mija całe siedem dni, a przepaść uniemożliwiająca im pełny kontakt wciąż nie została zasypana.