W Chile lat 80. wszelkie próby nowatorskiej ekspresji artystycznej spotykały się z niechęcią, jednak młody ruch undergroundowy postanowił zignorować te zakazy. Zespół Electrodomésticos stał na czele tego oporu, bardziej zainteresowany przybliżeniem represjonowanego Chile do nowych nurtów artystycznych na świecie niż podporządkowaniem się konkretnemu dyskursowi politycznemu. W tym kontekście, na początku lat 80., artyści Silvio Paredes i Ernesto Medina zaczynają eksperymentować z dźwiękami tak nowatorskimi jak pracujące blendery, Casiotones i nagrania z lokalnych stacji radiowych. W 1984 roku poznają kontrolera ruchu lotniczego o podobnych zainteresowaniach, Carlosa Cabezasa, z którym tworzą zespół tak przełomowy, że brzmiał jak nic, co powstało wcześniej.