Od początku lat 90., w okresie, gdy chiński rząd krytykował zachodnie media za stronnicze relacje, dostęp mediów do chińskich sierocińców był ściśle kontrolowany. Ze względu na trudności z uzyskaniem wstępu od wielu lat niezwykle trudno dowiedzieć się, jak wyglądała tam sytuacja. Dzięki towarzystwu matki mieszkającej w pobliżu ośrodka w Qingdao udało mi się jednak sfilmować ten delikatny temat w uprzywilejowanych warunkach. To właśnie tam, w 1995 roku, po raz pierwszy odkryłem dziesiątki dzieci porzuconych przez rodziców. Przez kolejnych 10 lat wracałem, by co roku je odwiedzać, i zaprzyjaźniłem się z nimi. Słuchając, jak opowiadają o swoich marzeniach o chwale, filmowałem ich przemiany na przestrzeni dekady...