Biorąc pod uwagę, że Abdulladzhan Musakova (1991) był dedykowany Stevenowi Spielbergowi, można zasugerować, że tych czterech chłopców uosabia konflikt młodzieńczej niewinności z jakimś złowrogim zagrożeniem — coś na kształt podstawowego mechanizmu E.T. (1982) czy Wojny światów (2005). Zagrożenie to najlepiej jednak rozumieć nie przez pryzmat niejasnego nacjonalizmu czy odgrzewanego socjalizmu, lecz w odniesieniu do drugiego punktu odniesienia Abdulladzhana — Stalkera (1980) Tarkowskiego. Musakov pozostawia chłopców w uproszczonej poświacie, tak jasnej i prześwietlonej, że nie przypomina już nieba nad słonecznym Taszkentem, lecz niepokojącą, bezgraniczną jasność, odpowiadającą płaskiej skali tonalnej „Zony” ze Stalkera. Nasi uzbeccy chłopcy nie znajdują się w żadnym konkretnym miejscu; to przestrzeń rozleglejsza niż cokolwiek o zasięgu międzynarodowym.