„Londyński artysta John Smith za pomocą lekkiego humoru zgłębia teoretyczne zagadnienia — Gargantuan jest na przykład przyjemnie niedorzeczny, a zarazem boleśnie świadomy tego, że obraz zależy całkowicie od sposobu jego kadrowania. Głos z offu wypowiada słowa „ogromny” i „rosły”, gdy jaszczurka niemal wypełnia ekran, następnie „średni”, gdy kamera się oddala, potem „malutki”, a na koniec „drobniutki” — gra słów odnosząca się do czasu trwania filmu.” Fred Camper, Chicago Reader 2001