Film opowiada o codzienności filmowca wędrującego po swoim mieście (Brukseli), który postanawia pójść śladami dramaturga Antonina Artauda i odwiedzić lud Tarahumara w Meksyku. To film o bliskości i przyjaźni. Napisany w pierwszej osobie, stawia Borisa i Brukselę w centrum wszechświata, którego symbolem jest szalona, zawrotna, nieskończona spirala biblijnej Wieży. To dziennik i autoportret Borisa. Na ekranie gra samego siebie (podobnie jak setka członków obsady, którzy również pozwolili się „zbabelizować”).