Film przeplata trzy warstwy: w centrum znajduje się sztuka Kleista „Penthesilea”. Jakby z dystansu Kleist przygląda się relacji między mężczyzną a kobietą, przenosząc do mitycznej Grecji to, co za jego czasów stało się dla niego problemem w Prusach — i pozostaje problemem także dla nas. Skojarzenia reżysera z czasu pracy nad filmem tworzą drugą warstwę. Rzeczywistość i fantazja splatają się w fikcyjną biografię Kleista, stanowiącą trzecią warstwę. Pod koniec filmu Kleist jest tożsamy z tytułową bohaterką, Penthesileą.