„Żaden filmowiec lat 80. nie rozumiał tak dobrze jak Phil Solomon, jak ważne jest uwzględnianie wielu warstw w wizualnym tworzeniu obrazów. Solomon kontynuuje tradycję Brakhage’a, tworząc ciągi obrazów, których logika czerpie z wielu źródeł rytmu — formalnych i asocjacyjnych — a spójność przechodzi z jednego źródła w drugie. Tutaj, podobnie jak u Brakhage’a, trzeba dać się ponieść transowi, w jaki wprowadza Solomon, i zaufać strukturze opartej zarówno na melodii, harmonii i przebłyskach metafor, jak i na fabule. The Secret Garden to jeden z najlepszych filmów Solomona. Podobnie jak u Thorntona i Klahra, pojawia się tu zarys historii o przejściu od niewinności i doświadczenia do grozy i ekstazy”. – T. Gunning.