CREPESCULE POND AND CHAIR to krótka elegia, która jednocześnie upamiętnia życie i opłakuje osobistą stratę rodziny. Brat Sandry Davis, chorujący na dystrofię mięśniową, przez większość życia poruszał się na wózku inwalidzkim. Mimo długotrwałego, stopniowego pogarszania się jego stanu fizycznego żył z wielkim zapałem i sercem, ożenił się, wychował dwoje dzieci, działał jako wolontariusz w swoim kościele, a gdy nagle zmarł w wieku 52 lat w wyniku powikłań związanych z dystrofią mięśniową, wciąż pracował w swoim zawodzie i budował na swojej ziemi staw z rybami. Gdy sama reżyserka została niepełnosprawna w wyniku wypadku samochodowego, jego podejście polegające na praktycznym dostosowywaniu się do ograniczeń fizycznych ułatwiło jej życie. Na ironię losu, krótka świąteczna wiadomość od niego dotarła dwa dni po jego nagłej śmierci. To wydarzenie skłoniło Davis do odpowiedzi w formie filmu. Wózek był środkiem, dzięki któremu mógł się poruszać; staw, który stworzył, był jego marzeniem.