Pod słońcem niebiańskie piękno trawiastych równin wkrótce przykryje szalejący pył z kopalń. W obliczu popiołu i hałasu powodowanych przez intensywne wydobycie pasterze nie mają wyboru i muszą odejść, gdy obszary pastwisk kurczą się. W świetle księżyca kopalnie rud żelaza są jasno oświetlone przez całą noc. Pracownicy obsługujący wiertnice muszą pozostawać przytomni. Walka jest mozolna — z maszyną i z samymi sobą. Tymczasem górnicy węgla zajmują się napełnianiem ciężarówek węglem. W maskach przeciwpyłowych stają się upiornymi stworzeniami. Niekończący się sznur ciężarówek przetransportuje cały węgiel i rudę żelaza do huty. Tam czeka kolejny tłum dusz, pieczonych w piekle. W szpitalu czas dłuży się górnikom. Po dziesięcioleciach oddychania pyłem węglowym śmierć jest tuż za rogiem. Żyją w rzeczywistości czyśćca, lecz raju nie będzie.