Niemy film nakręcony w Nowym Jorku w 1972 roku, zawierający sceny z mieszkania Hélio Oiticica. Ostatni film Bressane’a zrealizowany na wygnaniu, naśladuje eksperymentalną koncepcję „quasi-kina” Hélio Oiticica. Składa się z fragmentarycznego doświadczenia wolności, zarejestrowanego na taśmie super-8 i 16 mm, w kodzie wyjętym z czasu i poza kadrem, odtwarzając jednocześnie (przy użyciu różnych kamer) dzikie i wrażliwe spojrzenie, które Oiticica poświęcił kinu. Jego ostateczna, licząca 71 minut odrestaurowana wersja została ukończona na początku lat 2000.