Pierwszy film o tematyce homoseksualnej wyprodukowany na Kubie przez Instytut Filmowy od czasu Strawberry & Chocolate z 1993 roku. Tematyka jest jednak taka sama jak w filmie Guttiérereza i Tabìo: homofobia, machoizm i strach. Fatalny pociąg między Alfredo, lekarzem marynarki handlowej, a przystojnym Carlosem rodzi się w podupadłym barze w Hawanie i znajduje finał w domu marynarza. Flirt i uwodzenie Carlosa przez Alfredo natychmiast przeradzają się jednak w coś skomplikowanego, niejednoznacznego i niebezpiecznego. W klaustrofobicznej, pełnej napięcia atmosferze ich ciała silnie do siebie lgną, a słowa, choć pełne przemocy, potęgują zmysłowość. Czy każdy z mężczyzn zabija to, co kocha? Przywołując senne nastroje i postaci, 80-letni weteran reżyserii Enrique Pineda Barnet otwarcie nawiązuje do Querelle Fassbindera i twórczości Jeana Geneta. Film, dość kontrowersyjny w swoim podejściu, pokazuje łagodniejsze nastawienie reżimu Raula Castro do kubańskiej społeczności LGBT.