„Czy to w stanie naturalnym, czy ozdobiona makijażem, klejnotami i fryzurą, nic nie powstrzyma wyobraźni przed snuciem najrozmaitszych domysłów. Wszystkie zmysły skupiają się w tej jednej głowie: oczy, uszy, nos, usta, język i skóra, która okrywa wszystko siecią drgających nerwów. Wyobrażamy sobie zmysły, będące odpowiednikiem naszych własnych, gotowe reagować na wszelkie nastroje, sugestie i porozumienia. Już samo zetknięcie spojrzeń rozpoczyna wizualny dialog i wzajemną grę. A gdy usta, dwa ciała idealnie do siebie dopasowane, rozchylają się w uśmiechu, zachęcają do dalszej eksploracji. Z biegiem czasu dialog ten przechodzi od domysłów do urzeczywistnienia. Twarz przekształca się z abstrakcyjnej sugestii w jednostkową projekcję uwodzenia. To już nie jest czyjaś twarz; to twarz konkretnej osoby” (Stephen Dwoskin)