Złożone z gęstych atmosferycznie i silnie wystylizowanych, zrecyklingowanych materiałów reklamowych przedstawiających młode, idealnie wyglądające modelki z przyjemnością stosujące środki higieny osobistej i kosmetyki w szybkim montażu pozbawionych ciał, lśniących skór, włosów, dłoni i ust, zestawionych ze zmysłowym nakładaniem rozmaitych pianek, balsamów, wosków i kremów, te starannie skonstruowane, plastikowe obrazy zaczynają blednąć, pokrywać się plamkami, pękać, deformować i płonąć wraz z materialnym rozpadem samej taśmy filmowej, zanim zostają zredukowane do surowej bieli — i nieskażonej czystości — pustej projekcji. Jednocześnie wyidealizowane i groteskowe, rozpadające się obrazy stają się integralnym odzwierciedleniem podwójnego znaczenia tytułu hide, oznaczającego zarówno organiczną powierzchnię, która z upływem czasu nieuchronnie ulega rozkładowi, jak i celowy akt ukrywania jej nieodwracalnej plastyczności.